Inlogformulier

Kalender

Het was ons al dagen beloofd, de zomer komt er aan, en hoe! Het kan zelfs tropisch warm gaan worden! Nou ja, tropisch, een beetje minder mag ook wel en dan droom ik meteen weg, op weg naar mijn droomland: Portugal. Van achter mijn geraniums staar ik in het strakke blauw dat zich voor mijn geloken ogen ontplooit tot in de verste verten. Ha, heerlijk Portugal mompel ik en terwijl ik dat zeg vraag ik me ook af hoe het toch kan dat ik zo maar ineens vakanties aan het terugdromen ga en dan ook nog zo specifiek Portugal? Het moet welhaast dat vooruitzicht op tropische warmte zijn geweest waarin ik me zou gaan dompelen, dat me meevoerde naar de warme en weldoende gevoelens die ik daarginds heb meegemaakt.

Ik ben er zes keer geweest. Eerst in de buurt van Lissabon, later bij Porto in het noorden en nog later in de Algarve.
Ik ben reuze enthousiast over het land, maar meer nog over de mensen die er wonen. Ik herinner me tal van ontmoetingen met hen en over drie wil ik u graag verhalen.

Lees meer...

Dit Uitzicht behandelt een vooruitzicht waar je niet vrolijk van wordt. Een vooruitzicht nl. op een zorgelijke zorg-toekomst. En, ze is ook wat bozig van aard. Hoe dat komt? Het heeft te maken met een recente ervaring die ik met u wil delen als waarschuwing vooraf.
Ruim een half jaar geleden werd ik uitgenodigd om lid te worden van een nieuw op te richten ledenpanel bij een grote Zorggroep. Het doel zou zijn om in die groep te gaan denken over hoe die organisatie haar diensten toekomstgericht en toekomstbestendiger zou kunnen inrichten. Een afspraak werd gemaakt voor een eerste gespreksronde. Dus meldde ik me keurig op tijd bij de
locatie die was opgegeven. Daar wist men echter van niets. Een vergadering van een ledenpanel? Totaal onbekend. Maar er werd gezocht en jawel, daar was het bericht dat het ledenpanel elders zou bijeenkomen. Excuses en men zou terugkomen naar de locatie waar ik was. Of ik wilde wachten.

Lees meer...

Ben je senior geworden, of minder valide, zeg maar beperkt, dan word je geacht je heel gedeisd te houden tegenwoordig. Je levert immers geen economische bijdrage meer, bent min of meer afgeschreven en eigenlijk alleen nog een kostenpost, zo niet minder ergerlijk een lastpost
geworden. Stil zitten dus. Liefst achter de geraniums zodat we niet gezien of gehoord worden. Tot vervelens toe.

Kort geleden liep ik op een expositie van afgestudeerde ontwerpers en zag daar werk van een jonge vrouw dat geïnspireerd was op de uitkijk van haar oude tante uit het raam van haar woonflatje. Die tante was niet alleen oud, maar ook gebrekkig. De dagen bracht ze door met naar buiten turen. Steeds maar weer naar buiten turen. Dag in, dag uit. Altijd hetzelfde uitzicht. Maar niet heus.

Lees meer...

Vanuit mijn raam en door de geraniums zag ik het grote Stemmenbos. Vooraan wat kleine struikjes, hier en daar pril groen en de eerste knoppen, verder naar achter de dikkere stammen en daarachter weer de bosreuzen. Dikke beuken met geweldige stammen, degelijk geworteld in de grond en al eeuwenoud. Onbeweeglijk stonden ze daar met hun knoestige koppen, onfeilbaar in het geloof dat ze er nog eeuwen zouden blijven staan. Er omheen stonden groepjes gewone bomen. Minder geweldig als de beuken, maar wel van oorspronkelijke kunne en zodoende behorend bij het vaderlandse landschap Ze leunden tegen elkaar alsof ze elkaar moesten steunen om niet om te vallen. Daarvoor stonden de echt dunne stammen. Buigzaam, soepel meegaand met elke wind en profiterend van zowel de zon als de schaduw die bij tijd en wijle over het bos viel. Er onder wat kreupelhout, dunner, breekbaarder en niet of nauwelijks geschikt voor het echte bos. Maar ook zag ik de bospest die zich door het bos slingerde gebruik makend van de mogelijkheden die de stammen boden om zich aan vast te klampen. En helemaal onderin zag ik het prille groen van de planten die zich tussen de bomen ontwikkelden en tot bloei en groei kwamen in de vruchtbare humusgrond.

Als je niet goed keek zag je alleen bos. Keek je beter dan pas zag je de verschillende lagen die het bos tot bos maakten. Ik keek er naar door mijn geraniums en vroeg me af welke stammen op mij de meeste indruk zouden maken en aan wie ik mijn voorkeur zou geven deze keer.

Lees meer...