Inlogformulier

Kalender

Ik droom ... het is donker om mij heen ... ik zie niks .... dan, een greep om mijn arm ... eruit, eruit, hoor ik. Nu naar beneden! Vlug, vlug! Ik voel angst en die helpt me om snel onder de dekens vandaan te komen en al tastend met handen en voeten vanwege het duister, drie trappen af te bolderen naar de kelder in ons huis, over de voorraad aardappelen door het luik naar de grote kelder waar meer mensen zich schuilhouden uit angst voor vallende bommen. Dan word ik wakker en zie vlak voor me het vlammende rood van mijn bloeiende geraniums. Het is 2015.

Lees meer...

Hè, hè, weer terug van weggeweest. Eventjes er tussenuit omdat ik tureluurs dreigde te worden van alle gedoe met de Grieken, de Zorg-staatssecretaris, de examens van de middelbaren, het natte weer, het ontslag van de hoofdredacteur van de Telegraaf, de pensioenen en tot overmaat ook nog het dagelijks klaaglied van ene Jos Kessels van het ED moet verteren. Zwarter kun je het niet maken, liet Jos ons weten in de pruimentijd voor de grote vakanties. En dus ... hoogste tijd om mijn geraniums toe te vertrouwen aan de zorgen van "buufje", onze lieve buurvrouw.

Ik heb me deze keer teruggetrokken in het halfhoge landschap van de Franche Comté, in een gehucht van 170 inwoners met de fraaie naam Pont-les moulins, op een eilandje gelegen tussen een smal kanaaltje en het riviertje de Cusancin. Op dat eilandje bevindt zich de camping van Thomas en Angelique, beiden geboren Zwitsers en alternatief levenskunstenaar. Op hun camping vind je dan ook niets van toeristische waarde, tenzij je van rust en ruimte houdt. En van een kopje wake up koffie 's morgens als je je bestelde croissants en baguette gaat halen. Maar niet eerder dan half negen!

Lees meer...

Het was ons al dagen beloofd, de zomer komt er aan, en hoe! Het kan zelfs tropisch warm gaan worden! Nou ja, tropisch, een beetje minder mag ook wel en dan droom ik meteen weg, op weg naar mijn droomland: Portugal. Van achter mijn geraniums staar ik in het strakke blauw dat zich voor mijn geloken ogen ontplooit tot in de verste verten. Ha, heerlijk Portugal mompel ik en terwijl ik dat zeg vraag ik me ook af hoe het toch kan dat ik zo maar ineens vakanties aan het terugdromen ga en dan ook nog zo specifiek Portugal? Het moet welhaast dat vooruitzicht op tropische warmte zijn geweest waarin ik me zou gaan dompelen, dat me meevoerde naar de warme en weldoende gevoelens die ik daarginds heb meegemaakt.

Ik ben er zes keer geweest. Eerst in de buurt van Lissabon, later bij Porto in het noorden en nog later in de Algarve.
Ik ben reuze enthousiast over het land, maar meer nog over de mensen die er wonen. Ik herinner me tal van ontmoetingen met hen en over drie wil ik u graag verhalen.

Lees meer...

Dit Uitzicht behandelt een vooruitzicht waar je niet vrolijk van wordt. Een vooruitzicht nl. op een zorgelijke zorg-toekomst. En, ze is ook wat bozig van aard. Hoe dat komt? Het heeft te maken met een recente ervaring die ik met u wil delen als waarschuwing vooraf.
Ruim een half jaar geleden werd ik uitgenodigd om lid te worden van een nieuw op te richten ledenpanel bij een grote Zorggroep. Het doel zou zijn om in die groep te gaan denken over hoe die organisatie haar diensten toekomstgericht en toekomstbestendiger zou kunnen inrichten. Een afspraak werd gemaakt voor een eerste gespreksronde. Dus meldde ik me keurig op tijd bij de
locatie die was opgegeven. Daar wist men echter van niets. Een vergadering van een ledenpanel? Totaal onbekend. Maar er werd gezocht en jawel, daar was het bericht dat het ledenpanel elders zou bijeenkomen. Excuses en men zou terugkomen naar de locatie waar ik was. Of ik wilde wachten.

Lees meer...