Inlogformulier

Kalender

ma di wo do vr za zo
1
2
3
4
5
6
7
10
11
12
13
14
15
16
17
18
19
20
21
22
23
24
26
27
28
29
30
 

Het is Zondagmiddag. Een wazig zonnetje valt door mijn raam en beschijnt niet alleen mijn half uitgedoofde potten, maar ook mijn gezicht dat zich onder invloed van dat beetje warmte begint te ontspannen, richting zalige soes. Willekeurig - want ik heb even geen enkele invloed op mijn gedachtengang - komen er beelden in mij op over hoe het vroeger bij ons thuis was op de Zondagmiddagen? Ik hoor muziek en stemmen. Viool en piano spelen samen een "für Elise" en GBJ Hiltermans bariton bespreekt de "toestand in de wereld ". Daarna werd er geluisterd naar een klassiek programma met vooral veel opera en operette erin. Goh, wat had ik een hekel aan die middagen met dat vaste patroon. Maar de ochtenden waren niet veel beter. 's Morgens eerst naar de vroegmis en na het ontbijt naar de hoogmis. Dan vaste prik mee naar opa en oma en stilzitten daar, terwijl de volwassenen met elkaar redetwisten over hoe het in de wereld allemaal beter kon en liever moest, maar niet heus! Gelukkig was het om 12.00 uur voorbij daar omdat opa en oma dan gingen eten en ging ieder zijns weegs.

Lees meer...

Ik heb een voorliefde voor kunst en kunstenaars met een grafische beeldtaal. Waarschijnlijk heeft dat te maken met mijn achtergrond en opleiding. Ik heb namelijk vrijwel al mijn werkende jaren in een reclame en marketingomgeving doorgebracht en kwam zodoende veelvuldig bij ontwerpers, fotografen, drukkers, lithografen en andere beeldverwerkers over de vloer. Krijg ik dan ook de gelegenheid om een expositie te bezoeken waar veel grafisch werk te zien en bewonderen is, dan ga ik er op af. Heel vaak zie ik daar dan dingen die ik op de een of andere manier verwerk in een hobby van me die ik voor het gemak van u lezer maar even "Mijn leven in kaart" zal noemen.

Maar eerst nog iets over het fantastische werk van weer een jonge grafisch ontwerpster dat ik heb gezien. Haar meeste werk maakt ze in zwart-wit, waarbij ze de witruimte inzet als volwaardig element in al haar tekeningen. Pen en inkt zijn haar instrumenten als je dat zo mag noemen. Veel van haar ideeën haalt ze uit oude landkaarten en uit oude wetenschappelijke tekeningen, die ze dan combineert met dito foto's. Ze gaat recht af op wat ze waarneemt en dat tekent ze, schrijft ze, plakt ze totdat ze een compleet nieuw samengesteld beeld heeft ontdekt die van de ene werkelijkheid overgaat in de andere. Het zijn heerlijke schetsen die je met enige fantasie, juist omdat ze veel ruimte geeft aan het wit van de achtergrond, meevoeren naar landschappen die balanceren tussen fantasie en wetenschap. Haar kunstenaarsmotto ontleent ze aan de oude Aristoteles die ooit zei: Er is niets in ons verstand wat niet eerst door onze zintuigen is gegaan.

Lees meer...

De krant ligt opengeslagen voor me en peinzend kijk ik tussen mijn geraniums door naar een verstild straatbeeld. Het is warm. Uit de radio klinkt de stem van de nieuwslezer die zijn luisterend publiek raadgevingen geeft om de warmte beter te kunnen doorstaan. Niet heel actief zijn, veel drinken, uit de zon blijven ... het zijn de standaard-oplossingen die voor iedereen gelden. Niks nieuws onder de zon. Of toch? In mijn krant heb ik net gelezen dat "ouderen en minder validen het buitengewoon vervelend vinden dat ze afhankelijk zijn (geworden) van anderen en steeds maar weer en ook vaker om hulp of andere vormen van bijstand moeten vragen". De oplossing die steeds dichterbij de "hulpvraag zonder gêne" komt is die van de huis-robots. We kennen er al een paar. Zo bestaan al de stofzuigerrobot en de grasmaairobot, die je gewoonlijk bij de meer welgestelden aantreft vanwege vooral hun aanschafprijs. Maar wat te denken van echte huishoudrobots die de was voor je sorteren, de machine vullen en aanzetten en ook weer leeghalen. De strijkrobot die voor je strijkt. De dweilrobot die sopt en dweilt en je ramen zeemt en de badkamer en toilet voor je reinigt en tenslotte de zorgrobots die je helpen met boodschappen, eten en drinken?

Lees meer...

Ik ben een fervent lezer van kranten. Dan kan het niet anders of je leest met enige regelmaat over gebeurtenissen die je raken. Dan heb ik het niet over alle leed dat de wereld lijkt te overspoelen, want daar word je meer immuun voor dan dat het je nog raakt. Nee, dan heb ik het over de slimme dingen die mensen bedenken om er andere mensen mee te kunnen helpen. Zo las ik een poosje geleden over een net opgerichte dienst in Vlaardingen, een klein stadje onder de rook van Rotterdam, die bestemd is voor oudere en kwetsbare mensen. Juist zij hebben best
veel moeite met de ook nog maar pas ingerichte participatie-maatschappij, die de dames en heren politici hebben bedacht in 2014. Langer thuis zelfstandig blijven wonen is daarin een speerpunt. Maar hoe onze kwetsbaren dat dan moeten inrichten is wel een vraag.

Lees meer...