Inlogformulier

Kalender

Bij het napluizen van allerlei informatie, stuitte ik kort geleden op een paar heel korte artikeltjes met een verbazingwekkende inhoud. Ze gingen allemaal over "het nieuwe werken". En uiteraard moest ik daar het mijne van weten, gewoon omdat het me interesseert en ik er ook graag over schrijf. Het eerste artikel dat mijn aandacht trok, stelde de vraag of de nieuwe werkplek er een in de BIOSFEER zou zijn of een HOGESCHOOLCAMPUS zou nabootsen? Artikel twee gaf cijfers weer over hoe de TRANSFORMATIE van werk zou gaan verlopen? In nummer drie werd een analyse gegeven van de werkplek zelf en door WIE en HOE ze ingevuld zou worden in de toekomst? En nummertje vier verschafte mij enig inzicht in het type JOBS die het goed gaan doen straks.

Lees meer...

Hè, hè, terug van even weg geweest. Heerlijk was het. Samen met moeders lekker een paar daagjes er tussenuit. Weg van het planken-uitzicht op de schuttingen rondom ons domein(tje), dat me al maandenlang de keel uithing, op zoek naar ruimte voor geest en lichaam. Diep inademen en nog dieper uitademen. Ah, daar komt een mens van bij. We zaten in een leuk hotelletje, vlakbij Steenwijk, dat diep verscholen stond in hoog oprijzende beukenbossen die groeiden op de randen van het oude IJsselmeer, en grenzend aan een van de grootste en ook mooiste waternatuurgebieden van Nederland: de Weerribben.

Lees meer...

Werd ik laatst ineens geconfronteerd met een spelletje dat ik heel vroeger thuis en ook wel op school speelde met mijn broertjes en vriendjes: Elkaar iets toevertrouwen in een eigen bedachte geheimtaal. Dan draaiden we de woorden om en soms ook hele zinnen, of we telden bij alle klinkers drie, vijf of zeven letters op waardoor rare woorden ontstonden die voor anderen niet te ontcijferen waren (dachten we). Iedereen die wij kenden deed er aan mee en we hadden de grootste lol als we de code van een ander wisten te ontcijferen en er dan wat in wisten te veranderen zodat mededelingen ineens niet meer of alleen nog verrommelt gelezen konden worden.

Lees meer...

Op mijn leeftijd is uitslapen er niet meer bij. Dus sta ik dagelijks al vroeg bij mijn potten naar buiten te staren. Net als deze Zondagmorgen. Buiten is geen hond te zien. Geen mens ook trouwens. Mijn straatje slaapt. En IK? Ik geniet van die rust en stilte omdat ze me de ruimte biedt om ongestoord te mijmeren. Ik laat mijn geest vrij om een beetje te cirkelen rond zaken die mij - en u ook - de laatste tijd met enige regelmaat bezig hielden.

Lees meer...