Inlogformulier

Kalender

Het is weer eens zo’n druilerige dag waarop je zin in iets onmiddellijk verandert in “zin in niets” als je naar buiten kijkt. Dus kijk ik wat narrig rond in mijn tuinkamer op zoek naar iets niets, dat met een beetje goede wil mogelijk nog met mij mee wil gaan op zoek naar iets. Dan treft het luie oog de titel van het boek MISMATCH van Giphart en Van Vugt, waarin die twee heren ons uit de doeken doen hoe we dagelijks worden misleid door ons oerbrein en hoe we een gezonder en gelukkiger leven kunnen leiden. Dat is spekkie voor mijn bekkie, en ik voel meteen ook de energiestoot die volgt nu ik weet hoe ik de komende uurtjes ga vullen. Ik ga me storten op een nieuwe UIZICHT vol “OER”GEVOEL.

Lees meer...

Ik sta voor de beslagen ramen en kijk naar een koude, kille wereld buiten. Brrrr, niks voor mij die wintertijd. Hoewel ik tegen de warme radiator aan sta, voel ik bijna fysiek hoe mist, ijzel, natte sneeuw en bagger op straat mijn lijf binnendringen en het verkillen tot op het bot. Nee, dat had OLH (Onze Lieve Heer) veel beter kunnen doen indertijd toen hij in een paar dagen onze wereld schiep. Twee seizoenen, meer dan genoeg. Lente – zomer, lente – zomer. En dan een dag ertussen voor het vallen van de blaadjes. Ja, ik zou het wel weten. Nu moet ik me verwarmen aan zoete en mooie herinneringen, die ik gelukkig genoeg heb aan de voorbije zomertijd. Een ervan wil ik graag met u delen. Dat is die aan een Kunstnacht in de door mij zo geliefde stad Hasselt (Be), waar op maar liefst 18 locaties een parcours was uitgezet dat ik ademloos heb gelopen. Uiteraard niet zonder onderweg regelmatig de inwendig hongerende en dorstige mens te laven aan allerlei heerlijks dat de Stad van de Smaak haar bezoekers te bieden heeft.

Lees meer...

Het is sombertijd geworden. Dat overvalt me nou altijd in deze periode van een jaarlengte. Ik staar naar en in mijn potten in de onmogelijke hoop dat er iets, al is het maar een pietepeutertje van een minigroentje zijn kopje opsteekt uit de al even naargeestig dorre potgrond die mijn potten vult. Ik weet dat het hopeloos is, want het gaat nog weken duren dat zich niets, maar dan ook helemaal niets roert in het diepe, zwarte voor mijn ogen. En dan, uit datzelfde niets, dat ik net nog zag, zie ik voor mijn geestesoog ineens het alles verduisterende gordijn zich openen en ontvouwt zich de review van de voorbije zomer die voor mij gekleurd werd door het prachtige landschap van de Franse Luberon, de kunst en de geneugten daar, maar ook door de presentaties van de Vlaamse kunstenaars van het Z33 collectief, plus wat ik kreeg te lezen over “structuren waarbinnen tegenstrijdige condities kunnen plaatsvinden”. En dan hebben we het over internettechnologie en hernieuwbare energie die samen een nieuwe infrastructuur gaan vormen voor een derde industriële revolutie die eraan komt. De somberte voorbij ... verleden en toekomst vloeien ineen tot een geweldig UITZICHT!

Lees meer...

Talloze keren heb ik het er al over gehad, met vrienden, familieleden, kennissen, buren, mijn vrouw en kinderen. Waarover? Over integratie en non-integratie van vreemdelingen. Ik word er bijna “mattaklap”van. Tot ik kortgeleden maar weer eens in mijn map met interessante knipsels bladerde en daar een artikel tegenkwam dat ik begin van dit jaar heb uitgeknipt en dat glashelder maakt dat de multiculturele samenleving niet bestaat en ook niet gaat bestaan. Wat dan wel? Met een mooi woord de “parallelle samenleving”. En waar bestaat die dan wel? Gewoon in elke vreemdelingenwijk in ons land. Een voorbeeld dicht bij huis, de Kruisstraat en Woenselse Markt in Eindhoven.
De auteur van het artikel dat ik heb bewaard is bestuurslid van de Stichting Bewonersbelangen daar en weet dus absoluut van wanten.

Lees meer...