Inlogformulier

Kalender

Onlangs fietste ik door enkele Valkenswaardse dreven op weg naar een vage kennis die zich van een loftwoning had verzekerd aan de Diamanthof. In die openingszin alleen al zitten een paar woorden waar een eenvoudige mens gemakkelijk in verdwaalt: "Loft in de Diamanthof" Gelukkig zat ik op een electrische fiets, dus viel het trappen me niet zo zwaar en waren een paar straten om geen echt probleem. Op mijn zoek-fietstocht kwam ik door buurten waar ik vroeger een poosje had mogen wonen en die ik totaal niet meer herkende. Sommige waren gewoon verdwenen in een compleet herbouwde wijk waarin slechts de straatnaambordjes nog herinnerden aan hoe het daar ooit geweest was. wandelen1 2
Gelukkig was het stratenpatroon niet veranderd, anders had ik bijna niet geweten waar ik me bevond. Maar toen ik ineens Nieuwstraat zag staan en ons vroegere huis weer zag, welde een nostalgie-gevoel almachtig op en liep ik zomaar vol. De Nieuwstraat. Wat kon mij die loftbuurt en die Diamanthof nog schelen. Ik parkeerde mijn fiets tegen een kromme gevel en liep naar het grote huis waar wij enkele jaren van ons leven gesleten hebben.

Lees meer...

Je hebt dagen - en ik heb die zeker! - dat alles om je heen je toeroept: Kom, ga er op uit ... en 'du moment' dat dit bij mij gebeurt beginnen hoofd en lijf te tintelen dat pas stopt op het moment dat ik weet wanneer en waarheen. Kortgeleden overkwam het me weer en het zal u dan ook niet verbazen dat mijn meer gebruikelijke wandeling een zwerftocht is geworden die drie volle dagen heeft geduurd en die me Rijn-afwaarts voerde naar Keulen. Een kleine 160 km van ons huis vandaan.

Lees meer...

Er zijn van die dagen dat de hemel strak blauw staat. Dan is er geen vuiltje aan de lucht te vinden en voelen de oude botten zich ineens jaren fitter. Dan weet ik dat het tjd is voor een sterrenloop bij nacht én jacht op de grote en kleine beer. Ja, dit wordt mijn eerste nachtwandeling. Goed ingepakt, want het is best nog fris en vochtig in de nachtelijke uren, kus ik mijn gade gedag en stap de nacht in. Wanneer ben je weer thuis, roept ze me na? Als de beren gezien zijn, zeg ik schouderophalend en dan ben ik op weg. Terwijl mijn ogen alvast het zwerk doorzoeken, gaan mijn voeten bijna blindelings de route richting Dommelbruggetje naar het Gegraaf af. Waarom ik die kant opga? Omdat daar vlakbij de Dommel een bankje staat waarop ik dadelijk ga zitten. Alleen omringd door het geluid van populierenblad en het ruisen van het beekwater en verder een diepe stilte van een slapend Gegraaf met boven mij de sterren. En dan hoef ik alleen maar te kijken. Daar die heldere, dat is de poolster en daar mijn twee beren. Alsof ze nooit weg zijn geweest.

Lees meer...

U weet toch nog wel hoe warm, nee, heet het soms werd? Of heeft de hitte de herinnering daaraan soms droog gekookt? Laat me u helpen. De warmtegolf kwam én bleef tot grote vreugde van eenieder die zich kon herinneren hoe koud het voorjaar was geweest. Maar toen gebeurde het, of liever begon het te gebeuren! Kraanwater werd lauwig en men begon te vertellen dat we zuinig aan moesten doen met water. Nee, er was geen probleem met water, maar je auto wassen en de tuin sproeien kon je maar beter niet meer doen. Wel graag de bomen in je straat zo nu en dan wat vocht geven.
De dagen werden warmer en de nachten zwoeler. Alleen echte zon-liefhebbers genoten nog. We moesten gaan letten op ouderen in onze buurten. Dronken die wel genoeg? Want hun dorstprikkel werd minder en minder. Dus oma en opa, laat die fles genever staan en probeer twee en een halve liter water te drinken. Elke dag JA. Dat heb je nodig. O, je moet er van plassen. Geeft niks. De dokter en de zuster zeggen dat het moet, anders ga je ....

Lees meer...