Inlogformulier

Kalender

ma di wo do vr za zo
1
2
3
4
5
6
7
10
11
12
13
14
15
16
17
18
19
20
21
22
23
24
26
27
28
29
30

Werd ik laatst ineens geconfronteerd met een spelletje dat ik heel vroeger thuis en ook wel op school speelde met mijn broertjes en vriendjes: Elkaar iets toevertrouwen in een eigen bedachte geheimtaal. Dan draaiden we de woorden om en soms ook hele zinnen, of we telden bij alle klinkers drie, vijf of zeven letters op waardoor rare woorden ontstonden die voor anderen niet te ontcijferen waren (dachten we). Iedereen die wij kenden deed er aan mee en we hadden de grootste lol als we de code van een ander wisten te ontcijferen en er dan wat in wisten te veranderen zodat mededelingen ineens niet meer of alleen nog verrommelt gelezen konden worden.


Ik dacht dat ik die wereld al heel lang achter me had gelaten, maar plotseling dook in een gesprek met vrienden de P-taal op. P-taal? Ja, dit is P-taal: "Zupullupen wupe hupier twupee cupolupaas bupestupellupen? (Zullen we hier twee cola's bestellen?)" Ik had er nog nooit van gehoord, maar werd me verzekerd P-taal bestaat nog steeds en kent enthousiaste gebruikers.

Natuurlijk ben ik gaan speuren naar wie de P-taal heeft bedacht en door wie ze wordt gebruikt en wanneer en waar. Zoals het een goede code betaamt, bleek haar maker - voor mij althans - niet te vinden. Erg geheim dus. Wel ontdekte ik dat P-taal niet heel oud was en dat ze blijkbaar voor het eerst werd gebruikt in Jappenkampen door geïnterneerde Nederlanders die elkaar op die manier geschreven boodschappen doorgaven over en voor familie en vrienden. En een aardige bijkomstigheid was dat men zich na wat oefening ook mondeling in de P-taal leerde uitdrukken, waardoor ook voor mogelijke spionnen de gevoerde communicatie volstrekt onmogelijk te verstaan, laat staan te begrijpen was.

Waarschijnlijk is de P-taal meegenomen door repatrianten naar Nederland, want omstreeks 1984/1985 duikt ze op in Amsterdam Noord waar ze de geheime schooltaal is van toenmalige pubers.
De kans immers dat juist in Amsterdam Noord wat toen nog een nieuwbouwwijk was, immigranten uit het voormalige Nederlands Indië waren komen wonen, is redelijk groot. En zij konden P-taal spreken en schrijven. Wat een kans voor de jeugd daar om zich de P-taal eigen te maken en te gaan gebruiken! Het lijkt er trouwens ook op dat P-taal meer door meisjes dan door jongens is omarmd, omdat voor P-taal vaak ook het alternatief "geitentaal" wordt gebezigd.

Grappig vind ik de ontdekking dat een bekende TV persoonlijkheid als de Vlaamse weerman Frank Deboozere vlekkeloos P-taal kan spreken. Maar goed dat hij dat bewaart voor optredens bij Ketnet, want anders zouden zijn weerberichten voor ons een groot abracadabra moeras worden, waarin dupeprupessupies en hupogupe drupek met een code rood voor gevaarlijk weer zouden worden aangemerkt door de kijker die er compleet onbestendig en weerbarstig van werd. Zo niet uiterst depressief.

Door het gehannes met die letter P is P-taal juist wel iets voor de huidige sms-jeugd die heel graag experimenteert met taal en rare afkortingen als "ff" voor "even" en "4you" voor "voor u" om maar eens wat te noemen. Jeugdtaal is al doorspekt met (afgekorte) woorden uit het Engels/Amerikaans, Marokkaans en Surinaams en is totaal niet meer te verstaan door de oudere generatie die daarmee heel effectief wordt buitengesloten. P-taal samen oefenen bezorgt je absoluut de slappe lach als je eraan begint. Het is werkelijk gieren en brullen met elkaar als je de eerste onbeholpen woorden probeert te vormen. Maar heb je de truc eenmaal door, dan biedt het spreken in P-taal je ongekende mogelijkheden aan vermaak in bus en trein, zeker als je de verbijsterde gezichten van medereizigers om je heen ziet. "Wat spreken die nou?" is wel het minste dat je hoort. Pret met P-taal kun je overal hebben. Op terrassen (om de ober te plagen), in het OV (de conducteur weet zich geen raad), in winkels (wat wil die hebben????), nou ja, als je het niet tot in het oneindige doorvoert dat plagen, want dat is het eigenlijk, dan zul je zien dat het tot veel gespreksstof leidt in elk gezelschap waarin je terecht komt.

P-taal: kinderspelletje toen en geheimtaal in nood, jeugdtaal nu en plaagtaal als taalspelletje in gezelschap. Het zou zo maar kunnen dat P-taal weer eens een behendigheidsspelletje op TV gaat worden. OUDEREN zullen zich er niet gauw meer aan wagen. Het is wellicht teveel een tongbreker en als er dan valse gebitten door de lucht dreigen te gaan vliegen, dan is dat natuurlijk wel wat veel van het goede. Wij laten P-taal daarom graag voor wat het was en is. Maar u bent wel gewaarschuwd, dat als u plotseling niet meer verstaat wat tegen u wordt gezegd, u mogelijk een P-taal spreker treft. Uw en mijn antwoord zal dan zijn in onvervalst dialect, want dat is nou net de taal die wij wel spreken en verstaan en zij ... vaak niet meer!

Ik kijk in mijn potten en fluister: Geen zorgen. P-taal in het "plants" staat voor Pokon-taal. Jullie krijgen straks een lekkere scheut van me. En knupuffupels voor de broodnodige groei.