Inlogformulier

Kalender

ma di wo do vr za zo
1
3
4
5
6
7
8
9
11
12
13
14
15
16
17
18
19
20
21
22
23
24
25
26
27
28
29
30

Wat mij vaak opvalt als ik met onze kleinkinderen – die echt niet meer zo piep zijn – op stap ben, is dat ze enorm geïnteresseerd zijn in verhalen over onze jeugdjaren. Ik kan niet precies verklaren hoe dat komt, maar ik denk dat het een voordeel is als je uit een omgeving komt die zij niet uit eigen ervaring kennen. Dan klinken die verhalen gewoon spannender, zeker als je ze een beetje aandikt. Niet jokken natuurlijk, maar wel meer kleuren. Dat mag. "Opa, vertel nog eens over vroeger", krijgt dan de extra lading van de onbekende omgeving. Nog leuker vinden ze het als wij ze meenemen naar onze geboorteplekken.

Voor mijn partner is dat het geweldig mooie platteland aan de rand van de Utrechtse heuvelrug, voor mij is dat een oude stad met mooie pleintjes en smalle straatjes, met wallen en parken, gezellige cafeetjes en eethuisjes én ... een andere taal.

Laatst waren we weer eens aan de wandel in mijn oude stad en vertelde ik ze verhalen over de mensen die vlakbij ons woonden, wie ze waren, wat ze deden, hoe we samenleefden in oorlogstijd, waar we schuilden, waar ik op school ging en op welke mooie buurtmeisjes ik allemaal verliefd was geweest, waar we gingen dansen, in welke kerk ik misdienaar was geweest en op welk jongenskoor ik had gezongen en dat ik schrik had gehad toen we met dat koor de Nachtmis met Kerst gingen zingen in de oude stadsgevangenis, terwijl de gevangenen ons beloerden vanuit houten eenpersoons hokjes waarin ze geboeid vast zaten, zonder contact te kunnen hebben met hun mede-gevangenen. Ze vonden het reuze interessant en vroegen naar meer ... terwijl we een winkel passeerden die zich de 3D Concept Store van Nederland noemde.

In een klap was de interesse voor mijn verleden ook bij hen verleden tijd geworden. Ze bleven als verstijfd voor de etalage staan en toen ... hup naar binnen. Uiteraard gingen mijn partner en ik mee. Nu wil ik toegeven dat ik best vaak over nieuwe ontwikkelingen lees en er ook graag over praat en schrijf. Maar dat is toch heel anders dan er lijfelijk in een moderne shop mee geconfronteerd te worden. We keken beduusd rond in een winkel die meer weg had van een werkstudio waar werkelijk tientallen soorten 3D printers stonden te zoemen en allerlei artikelen stonden te produceren. Van schaaltjes tot poppen, van (mini)gebouwen tot schilderijen, van automodellen tot kledingstukken, van sieraden tot gereedschappen, we keken onze verbaasde ogen uit.

Achterin stond een vriendelijke jongeman ons op te wachten. We liepen naar hem toe en begonnen een praatje over wat er allemaal te zien en te koop was, dat wij zeker geen kopers waren, maar dat onze kleinkinderen ons meegesleept hadden, enfin ons gesprek kwam al snel uit op voor mij boeiende onderwerpen als hoe onze toekomst er uit gaat zien, welke marktontwikkelingen eraan komen, de nieuwe werkplekken, verdwijnen huidige jobs en ligt de toekomst in robotica?
Ondertussen vermaakte de jeugd zich aan een tafel waarop een soort tekenpennen lagen, samen met lange, dunne staafjes printmateriaal. Omdat de oudste wist hoe daarmee om te gaan – waar had hij die wetenschap in vredesnaam vandaan? - waren ze al snel bezig met het uitprinten van armbandjes, ringetjes en dat soort grappig spul. Echt spannend werd het toen we zagen dat ze probeerden om driedimensionale vormpjes vanaf het werkblad omhoog te trekken met hun pen. En toen dat even later ook nog enigszins lukte, ontstond gezamenlijk het idee om een echt LUCHTKASTEEL te gaan ontwerpen en printen. Net iets voor jeugd, zeiden we tegen de winkelman, die ondertussen al enkele adviezen aan de jonge ontwerpers had gegeven. Nee hoor, repliceerde hij. We hebben ook al gewerkt met dementerende ouderen en dat is verbazingwekkend goed gegaan. Die mensen begonnen gewoon en de resultaten waren verbluffend goed.

Na meer dan een uur daar te zijn geweest en het luchtkasteel een luchtkasteel bleef, hebben we de winkel in mijn oude stad verlaten. Wel met in ons achterhoofd de uitsmijter van de dag van onze enthousiaste 3D printman: OVER ENKELE JAREN AL ZAL DE HUIDIGE SITUATIE VAN ENKELE TIENTALLEN MARKTEN MET MILJOENEN AFNEMERS/CONSUMENTEN OVERGAAN NAAR MILJOENEN MARKTEN MET SLECHTS ENKELE TIENTALLEN AFNEMERS/CONSUMENTEN. Dat ondermeer als gevolg van de enorme groei van de 3D printermarkt. In die situatie kan elke afnemer/consument tegelijk ook producent zijn.

Goh, zei ik tegen mijn vrouw, toen we afliepen op een klassieke frietkraam, waar je de friet nog in een ouderwetse puntzak meekreeg en al lopend diende te consumeren (want zo hoort dat in mijn oude stad!), zo zie je dat onze verhalen over vroeger best kunnen samengaan met hun vroegwijze kennis van de nieuwste technieken. Eigenlijk is dat een heel mooie combinatie.
's Avonds thuis heb ik tussen mijn geraniumpotten door even naar buiten gegluurd naar de buren. TV toestel aan, laptop op tafel, I-pad op schoot, dochters bezig met hun smartphone. Binnenkort staat daar ook hun eerste 3D printer bij, bedacht ik. Wat een leuk vooruitzicht! Word ik absoluut hun eerste klant voor ....... eh ..... eh ....., maar nee, ik schaf er denkelijk zelf nog een aan. Ik heb ze in mijn oude stad al zien staan voor 1450 euro, incl. scanner.