Inlogformulier

Kalender

ma di wo do vr za zo
1
2
3
4
5
6
7
10
11
12
13
14
15
16
17
18
19
20
21
22
23
24
26
27
28
29
30

Het is raar, want het voelt winters en ruikt toch ook al een beetje naar voorjaar. Ik buig me over mijn potten en graaf er in om te ontdekken of er al nieuw leven zichtbaar wordt, maar dat is vergeefse energie. Ze staan er grauw, koud en grijs bij. Eigenlijk precies zoals ik me meestal voel in deze tijd van het jaar. Een beetje dor en uitgeblust, maar vooral moe van verlangen naar de eerste warme zonnestralen die je soms in Februari al kunnen strelen en die een voorbode zijn van nieuw ontluikend leven overal om je heen.
Deze periode van het jaar maakt mij altijd een beetje extra somber, omdat ze me herinnert aan het overlijden van een bijzonder mens met wie ik heel wat jaren heb mogen samenwerken.

Zijn naam? Louis Soeterboek. Zegt u niets, neem ik aan. Waarom ik dan toch over die onbekende mens schrijf? Omdat hij voor mij een voorbeeld was van hoe het leven geleefd dient te worden. En dat voorbeeld wil ik in dit Uitzicht met vreugde aan u doorgeven.

Louis Soeterboek: Kleine man, mager, slechtziend, glad achterover gekamd dun, sluik en grijzend haar, altijd verschijnend in dezelfde soort kostuums, donkergrijs of zwart, streepjesoverhemd en veterdas, dat was Louis ten voeten uit als je hem verder niet kende. Wie wat meer over hem wist kon je vertellen dat Louis Soeterboek DE publiciteitschef van Philips is geweest in de jaren 50 en 60 van de vorige eeuw, een heel belangrijke functie bij het toenmalige wereldconcern dat hem als hoofdopdracht had gegeven er voor te zorgen dat de naam Philips in elk land van de wereld gekend en herkend zou worden, zodat men er een vestiging kon beginnen wat lang niet overal gemakkelijk en mogelijk was.

Ik kwam met hem in contact toen hij al een poos niet meer bij het concern werkte, maar op allerlei andere fronten een veel gevraagd adviseur was geworden. Ook het bedrijf waarbij ik werkte wilde graag met hem overleggen over de te volgen route naar meer en betere naamsbekendheid en daardoor ook meer omzet. Ik herinner me uit de eerste bijeenkomst de geweldige oorvijg die hij uitdeelde toen een directeur hem vroeg of zijn tarief zo laag was omdat hij wellicht een minder bekwame en ervaren bedrijfsadviseur zou zijn? Zijn antwoord was even simpel als direct: Mijnheer, mijn tarief is zodanig afgestemd dat ik gemakkelijk NEE tegen u kan zeggen als uw adviesvraag mij niet aanstaat en ik afscheid van u en uw bedrijf wil nemen. Bij een hoger tarief zou dat wellicht een belemmering vormen. Ik behoud me dus alle vrijheid van handelen voor en voel me nergens toe verplicht. Aan niemand en ook niet aan u. Wat is uw vraag? De stilte was oorverdovend.

Klaarblijkelijk was onze propositie voor hem dusdanig interessant dat we jarenlang met elkaar optrokken. Ik kwam vaak bij hem thuis over de vloer om dingen door te spreken en zodoende kwam ik dingen over hem te weten die hij voor anderen liever verborgen hield. Niet uit angst, want die kende hij niet, maar uit bescheidenheid. Want hij liep nooit te koop met zijn kunde en kennis.
Ik weet dat hij een talenwonder was. Hij sprak maar liefst 17 talen vloeiend, waaronder bijna alle Slavische talen en ik weet niet hoeveel bijbehorende dialecten! Hij is jarenlang professor westerse marketing geweest aan de universiteit van Boedapest. Hij schreef in tal van vaktijdschriften over zijn vak (Marketing), was gastspreker op vele, vele congressen en adviseerde bijna alle grote internationals in die tijd. Louis was als een spons die alles waarmee hij in contact kwam in zich opzoog, combineerde met andere informatie en uit die mix van gegevens nieuwe visies wist te detecteren die vaak buitengewoon verrassend binnenkwamen.

Zijn bijna encyclopedische kennis van de wereld werd thuis nog eens ondersteund door een huis vol boeken. Ja, echt, vol boeken! Alle kamers die hij privé niet nodig had (eten en slapen, toilet en bad) stonden vol, VOL, stapels boeken, geklemd tussen vloer en plafond met smalle looppaden ertussen omdat hij er soms een moest hebben. Er moeten daar duizenden en duizenden GELEZEN boeken hebben gestaan. Hij zei dat hij precies wist wat waar stond en ook wat er in stond. En ik geloofde hem. Zag diverse malen hoe hij door de kamers laveerde, recht op een stapel af en dan met het vingertje langs de ruggen liep tot hij uiterst voorzichtig, vanwege het omvalgevaar, het gewenste boek uit de stapel trok en meenam naar zijn studie. Hoe hij dat fikste met terugstoppen heb ik hem nooit zien doen, maar daar moet hij vast ook een truc voor hebben gehad.

Geweldig vond ik zijn spitse humor die meteen over je werd uitgestort als je bij hem binnenkwam. Hij hield namelijk een papegaai als huisdier en dat dier had hij geleerd om elke gast die binnenkwam te begroeten met de krijsend uitgesproken zin: "de teksten zijn duur!" Wist je meteen waar je aan toe was bij hem. Dieren waren voor hem trouwens een inspiratiebron bij het schrijven van puntige gedichten waarmee hij bobo's en andere grootheden met grote regelmaat de oren waste. De vos, de hamster, de hond, de papegaai, de mus, de vink, de houtworm. de veldmuis, de rhino, baviaan en leguaan, de zilvervos en regenworm, de vleermuis en de klerenluis, de wezel en de uil en nog veel meer dieren speelden een belangrijke rol in zijn vele presentaties in het land en ver daarbuiten. Louis was dus ook een gekend dichter in een specifiek segment van de maatschappij: Directies en hoge overheid.

Helaas is deze kennis-reus op een gegeven moment stekeblind geworden en was hij gedwongen zijn leven totaal om te gooien wat hij ook heeft gedaan! Geen krant, geen vakblad, geen TV meer, geen geschrijf, geen optredens, geen discussies en adviesgesprekken, geen lectoraat, geen boeken meer ... alleen radio. Louis ging luisteren naar de hele wereld en sprak zijn commentaar op wat hij hoorde in op een bandje dat hij liet toesturen aan iedereen die dat maar wenste. Dat heeft Louis gedaan tot ook zijn gehoor achteruit ging en hij zich terugtrok uit de wereld en in stilte nog kort heeft geleefd.

Wat mij in Louis trof was zijn absolute bescheidenheid over zijn bekwaamheden die talloze anderen vooruit hebben geholpen, zijn vakkennis, zijn talenkennis, zijn uitgebreide algemene kennis, zijn humor en meer nog zijn absolute wil om tot het gaatje te gaan en actief te zijn tot het helemaal niet meer ging. Niet bij de pakken neerzitten toen hij blind werd, maar nieuwe mogelijkheden vinden in een ander perspectief. Kleiner, maar hij verwelkomde dat perspectief. Bij het terugdenken aan hem en ook bij het ontmoeten van soortgelijke mensen in onze tijd voel ik me helemaal C A R A M M B A H H H H H. U ook hoop ik? Hoewel, het is nog maar Februari ... toch ben ik warm van binnen nu.