Inlogformulier

Kalender

Ik heb best veel gewandeld in mijn leven. Vroeger met mijn ouders en broers, een beetje als een Zondagse plicht na de Mis. Dan werden we door mijn moeder eerst terdege bekeken of we er wel netjes uitzagen (haartjes gekamd, schoenen gepoetst, plooi in de korte broek en zeker geen vlekken op de blouse) want je wist maar nooit waar je terecht kon komen, en dan gingen we op weg naar een bestemming die mijn vader ruim van te voren had uitgezocht. Hij ging voorop, de wandelstok werd zwierig gehanteerd, soms als groet naar een of andere bekende, maar meestal om het tempo aan te geven waarmee voorwaarts werd gegaan. Met mijn moeder aan zijn zijde werd de stad verlaten en kwamen we op de landweggetjes waar ons kinderen iets meer ruimte werd geschonken om te hollen of stil te staan. Het moment voor mijn moeder om ons opmerkzaam te maken op iets dat in de berm stond of groeide en ons dan te vragen of wij wel wisten wat daar groeide? Mijn kennis der natuur heb ik voornamelijk daaraan te danken.

Lees meer...

Wandelen kan heel boeiend zijn, verrassend ook, sportief natuurlijk, maar ook saai en soms intrigerend. Om met het laatste te beginnen, een paar dagen geleden wandelde ik door een stille boslaan, nee, niet door het bos, maar door een boomomzoomde fraaie weg. Het weer was prachtig en ik kuierde op het dooie gemakje van boom tot boom terwijl ik genoot van de vogels, de bloemen en de vaak prachtige boomstammen met hun vergroeiingen van takken, verzamelingen van korst- en andere mossen en kleurschakeringen in hun basten en schorsen. In de verte zag ik een vrouw naderen. Ze zag mij en verdween daarop schielijk. Even later overkwam mij hetzelfde. Een vrouw op de fiets. Ze zag mij, remde af en verdween naar links een ander pad in. Even nog dacht ik "Die wonen daar ergens, wat een bofferds" maar toen ik omkeek en nog een fietsend vrouwmens ontwaarde dat toen ze mij zag kijken eveneens verkoos een andere richting in te gaan dan de mijne, wist ik het zeker. Een man alleen, kuierend tussen bomen, betekent mogelijk gevaar en dus ontwijken.
Het gaf me een naar gevoel dat ik pas kwijt raakte toen ik weer op drukkere straten was aangekomen. Daar zag ik geen ontwijkend gedrag meer, maar juist een voorduwend en -dringend gedrag van (veel) vrouwmensen ten opzichte van manmensen. Opzij, opzij, opzij man, je hebt hier niets te zoeken. Wordt "bosjesman" of zoiets ...
Ik vraag me sindsdien dan ook af waar een man alleen nog kan komen? Op markten en in winkelstraten is hij een sta-in-de-weg, in de natuur een stopteken.

Lees meer...

Onlangs fietste ik door enkele Valkenswaardse dreven op weg naar een vage kennis die zich van een loftwoning had verzekerd aan de Diamanthof. In die openingszin alleen al zitten een paar woorden waar een eenvoudige mens gemakkelijk in verdwaalt: "Loft in de Diamanthof" Gelukkig zat ik op een electrische fiets, dus viel het trappen me niet zo zwaar en waren een paar straten om geen echt probleem. Op mijn zoek-fietstocht kwam ik door buurten waar ik vroeger een poosje had mogen wonen en die ik totaal niet meer herkende. Sommige waren gewoon verdwenen in een compleet herbouwde wijk waarin slechts de straatnaambordjes nog herinnerden aan hoe het daar ooit geweest was. wandelen1 2
Gelukkig was het stratenpatroon niet veranderd, anders had ik bijna niet geweten waar ik me bevond. Maar toen ik ineens Nieuwstraat zag staan en ons vroegere huis weer zag, welde een nostalgie-gevoel almachtig op en liep ik zomaar vol. De Nieuwstraat. Wat kon mij die loftbuurt en die Diamanthof nog schelen. Ik parkeerde mijn fiets tegen een kromme gevel en liep naar het grote huis waar wij enkele jaren van ons leven gesleten hebben.

Lees meer...

Je hebt dagen - en ik heb die zeker! - dat alles om je heen je toeroept: Kom, ga er op uit ... en 'du moment' dat dit bij mij gebeurt beginnen hoofd en lijf te tintelen dat pas stopt op het moment dat ik weet wanneer en waarheen. Kortgeleden overkwam het me weer en het zal u dan ook niet verbazen dat mijn meer gebruikelijke wandeling een zwerftocht is geworden die drie volle dagen heeft geduurd en die me Rijn-afwaarts voerde naar Keulen. Een kleine 160 km van ons huis vandaan.

Lees meer...